HAL HELPT!!

lees hieronder meer...

Leerlingen van Het Amsterdams in actie voor leerlingen in Jaipur

    

 

Je komt 's ochtends op school en wat staat er op het roosterbord: wiskunde vervalt..... Hoera!! Wat een aangename verrassing: niet die vreselijke sommen maar lekker een uurtje kletsen en twitteren op een bankje langs de kade...

Voor miljoenen kinderen gaat het heel anders, zij gaan nooit naar school en de gevolgen zijn vreselijk: ze kunnen niet lezen, niet schrijven, niet rekenen; zeven dagen per week werken ze tien uur per dag voor een fooi als huisslaaf, als plastic verzamelaar op een vuilnisbelt, als katoenplukker. Ze leven dag en nacht op straat, in het open veld, hun gezondheid holt achteruit, op hun achttiende zijn ze op, gesloopt en velen halen de dertig niet.

Al die kinderen in een keer uit de ellende halen kan natuurlijk niet maar we kunnen wel degelijk een aantal kinderen op weg helpen:

tien jaar geleden hebben de leerlingen van Het Amsterdams in de lustrumweek ruim €25.000 bijeengebracht; daarmee is in Andrah Pradesh een school gebouwd voor de MV-Foundation. De symbolische grote cheque die onze rector toen gaf aan Shanta Sinha, de voorzitter van de MVF, hangt nog steeds in haar kantoor.

Vijf jaar geleden haalden de leerlingen in de lustrumweek ruim €40.000 op! HAL heeft toen met de steun van de Algemene Onderwijsbond een grote schoolbus gekocht die kinderen uit afgelegen dorpjes rond de Marokkaanse stad Fès nog steeds dagelijks van en naar school brengt.

Onze school bestaat nu 95 jaar: laten we samen weer bewijzen dat we kinderen kunnen helpen die geen kans lijken te hebben! In dit boekje lees je wat we kunnen betekenen voor kinderen in Jaipur door hun een kans op basaal onderwijs te geven.

Wij gaan dit jaar weer ons best doen: het was ooit €25.000, daarna €40.000 en dit lustrum willen we dat natuurlijk proberen te evenaren!

    

Dit lustrum steunen we het straat- en slumkinderen project in Jaipur.

Jaipur is de hoofdstad van de Indiase deelstaat Rajasthan. Doel van het project is onder andere kinderen in deze stad onderwijs aan te bieden. Dit heeft tot op dit moment geresulteerd in lesjes voor straat- en slumkinderen op vier verschillende locaties in de stad. De kinderen krijgen ook dagelijks een maaltijd.

De aanpak van het project is als volgt: eerst zijn wijken in Jaipur gevonden waar mensen op straat of in de slums wonen en waar geen school in de buurt is. Vervolgens zijn in overleg en samenwerking met de bewoners de plannen uitgewerkt.

De eerste school bevindt zich onder een viaduct waar kinderen en hun ouders ook "wonen"; het zijn kastelozen, ook wel Dalits en Untouchables genoemd. Veel kinderen bedelden, net als hun ouders, maar komen in plaats daarvan nu naar school. De lessen vinden plaats in de open lucht maar de kinderen zijn beschermd tegen zon en regen door het viaduct. Er komen 20 tot 25 kinderen naar het schooltje.

De tweede school is gelegen in een slum bewoond door Moslims. Ongeveer 40 kinderen, het merendeel meisjes, bezoeken deze school. De lessen worden gegeven in twee kleine, overvolle kamers die het project heeft gehuurd.

De derde school ligt in een wijk met een park en wordt ook voornamelijk bezocht door kasteloze straatkinderen. De kinderen (en hun ouders) slapen op straat waar zij vaak worden lastiggevallen door de politie. Een aantal van de kinderen verzamelt plastic of werkt in theehuizen, kinderarbeid dus. De lessen vinden plaats in de open lucht in het park (dat overigens meer een vuilnisbelt is). De school wordt bezocht door ongeveer 30 kinderen.

De vierde school bevindt zich in een slum die wordt bewoond door kastelozen. Het project heeft een klein klaslokaal gebouwd midden in de slum, dat wordt bezocht door 45-50 kinderen.

Het is de bedoeling de wat oudere kinderen een kans te geven een vak te leren en de lessen uit te breiden met wat praktische vaardigheden. Hier is nog niet mee begonnen wegens gebrek aan geld. Een aantal meisjes en vrouwen is het om culturele redenen niet toegestaan buitenshuis (of buiten de slum) te werken maar zij kunnen wel thuiswerk verrichten in de vorm van naaiwerk. Voor hen zouden naailessen heel nuttig zijn. Ze kunnen dan hun eigen kleding repareren en allerlei dingen maken.

Gehoopt wordt dat in de toekomst een bestelbus kan worden aangeschaft die kan dienen als opslag voor lesmateriaal. Op de twee plaatsen waar nu in de openlucht wordt lesgegeven kan dan een tent aan het busje worden vastgemaakt zodat de kinderen beschut kunnen zitten.

Website project: http://www.altdev.org/

Informatie over het project kunt u ook vinden op de site van stichting ASA (Assistance to Small-scale Activities in developing countries) : http://www.stichtingasa.nl

Het idee om dit project te ondersteunen komt van Dr. Sharda Nandram.

Eind 2010 bracht Joke van der Spek samen met Prahlad Singh Shekhawat (coördinator van het project) en Ruud Bronkhorst (ontwikkelingseconoom) een bezoek aan het project in Jaipur. Hier volgt een deel van het verslag dat zij daarover schreef.

Het eerste schooltje (onder een viaduct)
De riksja stopte bij een troosteloze plaats: afval, puin, troep, hier en daar wat mensen armzalig gekleed, lopend met of zonder baby of ergens liggend. Deze groep mensen is vanuit een dorpje, waar de discriminatie groot is, naar de stad getrokken hopend op een beter leven.

Wij baanden ons een weg door deze 'woonplaats' waar ook een watertank stond die door het project was geplaatst.

Een stukje verderop zagen we een groep kinderen zitten (ongeveer 45, van ± 2 tot 12 jaar ) op een kleed. Zij kregen onderwijs van twee vrouwen. Het leek een kleine oase tussen het puin.
Er werd met een Hindoe-gebed begonnen, waarna het alfabet zowel in het Hindi als in het
Engels werd aangeleerd. Daarna werd er gelezen, via ons aap-noot-mies systeem, maar dan in
het Hindi. De kinderen moesten alles hardop nazeggen in koor. Er werd geteld en geschreven
zowel op leitjes, als in schriften.

Na afloop van de lessen kregen de kinderen een maaltijd. Alle maaltijden voor ieder schooltje worden vijf dagen per week door een vrouw uit één van de slums bereid. Zij wordt hiervoor door het project betaald. Door een vaste medewerker van het project wordt het eten per motor gedistribueerd op een vastgesteld tijdstip.
Dit waren een paar gouden uurtjes van de dag, want na de lessen wordt er gebedeld om verder in het levensonderhoud te voorzien. Meestal bedelen de moeders ook en de vaders poetsen schoenen in de stad.

Het tweede schooltje (in een Moslim-sloppenwijk)
Er waren twee ruimtes, te vergelijken met schuurtjes van drie bij drie meter, een voor de jongens en een voor de meisjes. Het zijn 'woningen' van mensen die voor twee uur per dag verhuurd worden aan het schooltjesproject. Er waren per 'lokaaltje' ongeveer twintig leerlingen en een onderwijzeres. Meestal zijn er meer kinderen, maar door de seizoenswisseling, van zomer naar winter, waren er veel zieken.
Voor ons werd opgetreden door twee meisjes en een jongen. Ze zongen een liedje met gebaren maar wij moesten ook iets doen. Ruud was de meest creatieve van ons beiden en hij stelde voor om twee-stemmig het lied 'Vader
Jacob' te zingen. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig hebben jullie dit niet gehoord…
Ook hier werd gelezen, gerekend en geschreven. Bovendien krijgen ze naast het Hindi en Engels, les in Urdu.
Na afloop werd ook hier een maaltijd uitgedeeld.

Het derde schooltje (in een park).
De leerlingen zijn kasteloze straatkinderen. Twee uur per dag krijgen ze les zoals boven beschreven. Als het park gesloten is, wordt er een plekje gezocht op straat naast het park.
Voor en na schooltijd, verzamelen de kinderen plastic om te verkopen of werken ze in teashops, waar ze uitgebuit worden.

Toen wij kwamen hadden ze gerekend en waren er verhalen verteld. Ze waren zeer trots op wat ze die dag op papier hadden gezet.
Ook hier wilden een paar kinderen een liedje opzeggen waar ze gebaren bij maakten en wij konden niet achterblijven.

De maaltijd werd na afloop uitgedeeld in papieren bakjes.

Het vierde schooltje (gelegen in een andere sloppenwijk).

In deze wijk is een 'schooltje' gebouwd om les te geven. Het gebouwtje, vier bij vier meter, wordt geventileerd via het dak. Hieronder is isolatiemateriaal aangebracht tegen de warmte. Er waren ongeveer 40 kinderen van ongeveer 2 tot 16 jaar.

In een hoekje werd naailes gegeven aan een paar vrouwen door één van de onderwijskrachten; er waren twee naaimachines.

De kinderen kregen ook een maaltijd en hadden een bordje bij zich of gingen dit halen.

In alle 'schooltjes' is een grote kist aanwezig, waar schoolmateriaal wordt opgeslagen.

Zo nu en dan wordt er op zaterdag een 'uitje' georganiseerd naar bijvoorbeeld een dierentuin of een kinderfilm. Voor ieder kind is dit een feest en zeker voor de Moslim-meisjes omdat zij de wijk nooit uit mogen.

Wij hebben veel respect voor Prahlad, de initiatiefnemer van dit project en voor de onderwijskrachten, die via onderwijs, aandacht, liefde en voedsel de kinderen perspectief bieden voor een betere toekomst.

Joke van der Spek

Met de lustrumsponsoractie willen we in ieder geval het volgende bereiken:

· Een bestelbus voor vervoer van leerlingen en opslag van materialen
· Stevige tenten als leslokaal
· Een motorfiets voor de lokale coördinator van het project; hij brengt de leerkrachten en materialen naar de verschillende leslocaties
· Huren van een ruimte als lokaal en opslagplaats
· Lesmaterialen
· Schoolspullen voor de kinderen: tassen/schrijfgerei/kleding/enz.
· Een laptop en projector

Hoe halen we samen al het benodigde geld op? Bij de twee vorige acties bleken de leerlingen zeer creatief: van het schoonmaken van het kantoor van een bevriend bedrijf tot een circusvoorstelling, van de verkoop van prachtig verpakte repen tot het verzorgen van bedrijfslunches. Alle leerlingen deden enthousiast mee en met succes!

Bedenk met je klas wat jullie samen zouden kunnen doen en bespreek het met je mentor. Uiteraard krijgen jullie hulp van school waar nodig. En uiteraard wordt de klas met het hoogste resultaat beloond! Waarmee? Surprise, surprise.......

Ruud Bronkhorst, ontwikkelingseconoom, betrokken bij het project in Jaipur: "Prahlad Singh Shekhawat is met de schooltjes een heel waardevolle activiteit gestart. Het onderwijs is van levensbelang voor de Dalits en andere gediscrimineerde kinderen. Voor mij persoonlijk werd dit heel duidelijk toen een meisje trots vertelde dat ze kon tellen en dat dat heel belangrijk voor haar was omdat ze nu, als ze iets op de markt kocht, kon natellen of haar wisselgeld wel klopte."

Tien jaar geleden hebben we een grote actie gevoerd voor de The Mamidipudi Venkatarangaiya Foundation (MVF), voor scholing en tegen kinderarbeid. Laten we samen weer een superactie voeren, aan de vijf MVF uitgangspunten moet nog steeds hard worden gewerkt:

· All children must attend full-time formal day schools
· Any child out of school is a child labourer
· All work/labour is hazardous and harms the overall growth of the child
· There must be a total abolition of child labour and no regulation of work
· Any justification perpetuating the existence of child labour must be condemned

Kortom: aan de slag!